Yoho National Park

Zaterdag 29 september 2007

Vanmorgen worden we wakker op een volledig besneeuwde camping in Lake Louise. Alles is wit en het lijkt wel of we op wintersportvakantie zijn ipv een zomervakantie. Het heeft wel wat om in een witte wereld te ontwaken. Vandaag rijden we naar het Yoho NP en vandaar uit verder naar Radium Hot Spings, aan de ingang van het Kootenay NP.
De eerste stop in Yoho is bij het Spiral Tunnel Viewpoint en de Kicking Horse Historic Site. De spiral tunnels zijn een subliem kunstwerk in spoorweg engineering. Het zijn een aantal spiraalvormige spoorwegtunnels die in 1909 gebouwd zijn om de helling van 4,5% (de steilste spoorweg in Noord Amerika) in het bestaande spoor te verlagen naar een veel veiliger 2,2%. Door de steilte van het oorspronkelijke traject sloegen hier veel locomotieven op hol, met desastreuze gevolgen. Vanaf het viewpoint heb je een mooi uitzicht op de onderste spiraal. Je kunt zowel de kop als de staart van de trein tegelijkertijd in verschillende richtingen zien gaan. Dit traject is een waar walhalla voor treintjes liefhebbers (en dat zijn de meeste mannen van boven de 40…). Daarna door naar de Natural Bridge, een plaats om je te verbazen wat de kracht van water in de loop der tijd kan doen. Het is een natuurlijke rots brug over de Kicking Horse rivier. Nog iets verder Yoho NP in komen we bij het Emerald Lake, dat als een juweeltje in de Canadese Rockies ligt. We lopen de eenvoudige trail romdom het kraakhelder blauw/groene meer en genieten van de geweldige witbesneeuwde toppen die in het water weerspiegelen.
We rijden nog een stukje verder omdat we naar de zgn. hoodoos willen gaan kijken. Dit is een natuurfenomeen dat een beetje aan Capadocie in Turkije doet denken. Door erosie onstane pilaren van zacht gesteente waar bovenop ene harde steen als een soort hoedje ligt. Het wordt echter een heel spannende tocht. De afslag van de hoofdweg naar de camping waar de trail naar de hoodoos begint is afgesloten. Er is een grote bosbrand geweest en we weten in eerste instantie niet wat we moeten doen. Er staat iets in het Frans geschreven dat we niet helemaal kunnen ontcijferen. Iets over boetes van $ 2000,-. Na enig aarzelen laten we toch de camper achter vlak bij de snelweg en lopen de afgesloten weg in. Via een volkomen verlaten en desolate reusachtig grote camping vinden we het begin van de trail naar de hoodoos. Een extreem steil paadje van 1,6 km door het verbrande bos komt uiteindelijk uit bij de hoodoos. Onderweg hebben we wel een beetje een onbestemd gevoel. We hiken moederziel alleen, ver van de bewoonde wereld in een gebied waar regelmatig het geluid van vallende boomstammen (verteerd door het vuur) te horen is. Ook moeten we over glibberige, stijle weggetjes afdalen langs diepe afgronden. We proberen af te spreken wat we doen als een van ons beiden iets overkomt. We komen er niet uit, daar we ook de mobiel vergeten zijn… Maar waarschijnlijk zouden we toch geen bereik gehad hebben. Maar als we uiteindelijk na veel klimwerk bij de hoodoos komen zijn we blij dat we toch aan deze hike begonnen zijn. Gelukkig staat de camper er nog als we na een paar uur terugkeren. Ook de portemonnaie met daarin al onze creditcards (stomstom..) zit er nog in.
Daarna rijden we via de spectaculaire Kicking Horse pas Yoho NP uit en gaan naar het zuiden, naar Radium Hot Springs. Deze weg ligt net buiten de Nationale Parken en voert door het grootste aaneengesloten wetland gebied van Noord Amerika. Radium ligt net buiten de ingang van het Kootenay NP en is bekend om zijn Radium hot springs (licht radio actieve bronnen van bijna 40 graden celcius). We vinden een plekje op een geweldig gelegen camping meteen aan een snel stromend riviertje. Waarschijnlijk blijven we hier 2 dagen. Lekker relaxen en dan trekken we door via Kootenay NP richting Banff.

Lake Louise

Vrijdag 28 september

Vanochtend regent het en we blijven wat uitslapen, ook om opkomende griepjes de kop in te drukken. Huub loopt naar de rivier en ziet verse berensporen. Ze zitten hier dus wel, waarom zien wij ze dan niet? Bij de ingang van de camping staat een waarschuwingsbord om toch vooral geen etensresten achter te laten. Tussen 2 bomen hangt een door een beer verwoeste koelbox als afschrikmiddel. De tanden staan erin en hij is totaal uiteen gereten. Exciting….
Het liedje van Randy Newman; ‘Louisiana’ blijft maar door ons hoofd spelen zodra we de naam Lake Louise ergens zien opdoemen. Het blijft regenen en we besluiten toch de hike van Lake Louise naar Lake Agnes te gaan doen. Busladingen Japanners worden hier losgelaten en poseren bij iedere lokatie als bewijs dat ze er geweest zijn.Deze hike begint bij het Fairmont Lake Louise Hotel, pal aan het meer. We trekken de stoute schoenen aan en gaan het hotel binnen. Het doet ons denken aan het hotel uit ‘The Shining’, zo enorm groot met eindeloze lege gangen en een weelderige luxe overal. De mistflarden aan de buitenkant doen de rest. We beginnen een levendige fantasie te ontwikkelen en zien de bijl van Jack Nicholson al door een van de kamerdeuren komen…..
Het hotel is een kopie van een Schots kasteel en een overnachting kost rond de $ 800,- per nacht. Je hebt dan wel een prachtig uitzicht en je kan je baden in weelde…
We lopen het pad naar boven en de regen verandert in sneeuw. Na 4 km klimmen (het zweet breekt ons uit door de regenkleding waarin we ons hebben moeten hullen) bereiken we doorweekt een theehuis aan Lake Agnes. Het is eigenlijk een uit boomstammen gebouwde berghut. Erg gezellig. Je kan er alleen thee krijgen (logisch, het is een theehuis..). We nemen bij de Maple thee een stuk overheerlijke appeltaart en voelen ons op wintersportvakantie. We dalen weer af en het enige wildlife dat we aantreffen zijn een paar eekhoorns. We kunnen ons echt niet voorstellen dat zich hier tussen al die mensenmassa’s (in de zomer moet het hier een crime zijn. Lake Louise is na de Niagara watervallen de drukst bezochte toeristische attraktie) nog wild zou kunnen bevinden. In ieder geval zeker geen beren! We kopen wat flessen wijn en een fles Canadese whisky (allemaal keurig in de bruine zak verpakt, mensen zouden het eens kunnen zien…) in de liquor shop en rijden terug naar de camping waar we ons wat warmte indrinken.

Icefield Parkway

Donderdag 27 september

Vanochtend zijn we vroeg opgestaan om de tijd te hebben voor onze tour over de Icefield Parkway van Jasper naar Lake Louise (230 km, gebouwd tussen 1931 en 1940 door bouwvakkers die werkloos waren tijdens de grote Depression.). We hebben allebei een barstende koppijn, waarschijnlijk door de enorme kou die we te verduren hebben. Maar aspirines doen wonderen!
Als we wegrijden horen we geweien tegen elkaar kletteren en we zien wat mensen staan kijken. Twee mannetjes-elks zijn met elkaar in gevecht aan de rand van de camping. Het gaat er hard aan toe en ze laten zich door niets en niemand storen. We kunnen op ons gemak foto’s en film van ze schieten. Het gevecht om de vrouwtjes kan wel uren duren.

De eerste stop op de Icefield Parkway is bij de Athabasca Falls. Dit is een waterval van 23 meter en is de krachtigste waterval die in de parken te vinden is. Het is een drukte van belang. Busladingen met Chinezen, Japanners en grijze plaag bevolken de geasfalteerde paden rond de watervallen. Onderweg naar de volgende stop komen we hagelwitte langharige Mountain Goats en Bighorn Sheeps tegen.
Deze stop is bij de Sunwapta Falls. De naam Sunwapta is de Stoney-Indiaanse term voor “turbulente rivier”. Deze waterval is 60 meter hoog en perst zich door een zeer nauwe kloof.
Stop nummer 3 is bij de beroemde Columbia Icefields, de grootste aaneengesloten ijsvlakte buiten de Noordpool. Het is echter niet al te best weer. Er waait een ijskoude, keiharde wind, die je de adem beneemt en de tranen uit je ogen doet lopen en het is erg grijs weer. Dik ingepakt lopen we toch naar de voet van de gletsjer, onderweg meerdere merktekens passerend die aangeven hoe ver de voet van de gletsjer in het verleden in het dal reikte. In enkele tientallen jaren heeft de gletsjer zich vele honderden meters teruggetrokken. We lopen een klein stukje de ijsvlakte op, maken toch maar wat foto’s en gaan als een speer weer terug naar de warme RV.
Dan verlaten we Jasper NP en rijden Banff NP binnen. We passeren de Big Bend, een plotselinge breuk in de dallijn, waar de weg een spectaculaire bijna 360 graden draai maakt. Zien de Weeping Wall, een loodrechte rotswand waar tientallen watervalletjes langs stromen. Stoppen even bij de Saskatchewan Crossing, een plaats waar drie rivieren samenkomen en rijden dan verder om een verwonderde blik op het Peyto meer te werpen. De kleur van dit bergmeer zie je normaal alleen maar op ansichtkaarten, maar hier zie je het in het echt, superblauw!
In Lake Louise, een heel klein dorpje vlak bij het beroemde meer met de zelfde naam zoeken we een camping op. Een van de laatste campings die nog open is. Bijna alles is vanaf begin september al gesloten. We borrelen op de picnictafel naast de RV en een brutale Black-billed magpie (vogel die een beetje op een ekster lijkt) eet bijna chips uit de hand! In Lake Louise Village gaan we lekker eten in een van de weinige restaurants. Het is weer het geijkte ‘junkfood’, maar het smaakt ons prima vandaag. Morgen doen we wel weer even gezond…

Jasper National Park - 2e dag

26 september 2007
Vandaag hebben we een gat in de dag geslapen, om 9 uur worden we pas wakker! Het was blijkbaar nodig. We rijden naar de 'Jasper Tramway to the Whistler summit'. Helaas gaat hij niet omhoog vanwege de harde wind. We besluiten dan maar de 'Valley of the Five Lakes' hike te gaan doen. Dit is een hike van een dikke 8 km waarbij je 5 groenblauwe meertjes passeert. Vooral als de zon schijnt (en dat doet hij vandaag) zien ze er beeldschoon uit. Het is af en toe flink klauteren, maar erg de moeite waard. Helaas zien we behalve wat jays (vogels met kuifjes) en eekhoorns geen wildlife hier. Wel onderweg op de weg, waar weer regelmatig een nieuwsgierig hert ons staat aan te staren en geen pas opzij gaat.
Daarna rijden we terug naar de Jasper Tramway voor een 2e poging, maar helaas, de wind is alleen maar aangewakkerd en ze durven het risico niet aan.
Daarna doen we een mislukte poging om naar de Angel Glacier te gaan. De weg er naartoe is echter te smal voor RV's dus jammer maar helaas. Daarna rijden we naar Lake Pyramid, een prachtig blauw meer met een eilandje in het midden waar je naartoe kunt wandelen via een brug. Je kunt hier ook kanovaren, maar daar vinden we het nu te fris voor. En nu zitten we dus weer in onze vertrouwde tent onze heerlijke Columbiaanse koffie te drinken (daar moeten we wat van meenemen naar Nederland straks...).