Bannf dag 2

Woensdag 3 oktober 2007

En ja hoor, het was alweer een superkoude nacht. Temperaturen tegen het vriespunt. De hele avond heeft het ongelofelijk gesneeuwd. De kou trekt op tot in onze botten en we kunnen bijna niet meer uit de gebruikelijke foetushouding (een instinctieve houding die je aanneemt in je slaap om warm te blijven) komen als we wakker worden. We hebben bedacht dat we komende nacht de kachel gewoon aan laten staan in de camper, ook al maakt ie een heleboel lawaai als hij aanslaat, je schrikt er dan wakker van. Vanochtend schijnt de zon zowaar. De camping ligt echt ingesloten aan vier kanten door hoge bergen, en deze waren vanochtend mooi wit. Net of we op wintersport zijn. Het belooft een erg mooie dag te gaan worden, ook al geloven we daar niet meer in, zeker niet nadat we het weerbericht gebeld hebben, het voorspelt 60% kans op neerslag... Maar we gaan we dus maar snel op stap om nog van het mooie weer te genieten zolang het duurt. We rijden eerst vanaf de camping de Tunnel Mountain drive richting Banff en parkeren de RV op de Surprise parkeerplaats waar je een geweldig uitzicht hebt op het Banff Springs hotel. Het is weer echt eden ‘Shining-hotel’. Bizar om hier midden in de majestueuze bergwereld zo’n kasteelachtig superhotel tegen te komen. Vanaf het parkeerterreintje begint de Bow River Hoodoo hike, een trail van ruim 3 km naar een aantal hoodoos. Een geweldige wandeling. Onderweg komen we een groep elks tegen die zich totaal niet storen aan onze aanwezigheid. Het mannetje in de groep houdt wel alles goed in de gaten. Zijn gebrurl is indrukwekkend. Het weer is fantastisch. Lekker zonnetje en zelfs warm af en toe. De hoodoos vallen erg tegen na de hoodoos die we op onze spectaculaire hike in Yoho NP hebben gezien. Maar het feit dat we helemaal alleen door een geweldige natuur hiken maakt veel goed. Daarna rijden we even naar de andere kant van de Bow River en genieten van de indrukwekkende Bow River waterval om dan snel door te gaan naar het Banff Spring hotel. Bij binnenkomst in het hotel worden we verwelkomd door een neger in Schotse kilt (het hotel is in Schotse stijl gebouwd, vandaar, blijkbaar…). Hij blijkt uit Jamaica te komen en we hebben een gezellig praatje met hem. In het hotel mag je als toerist de 3 eerste verdiepingen bekijken. Het is echt bizar, enorme zalen waar helemaal niemand is. Het is een emorm doolhof en er is helemaal niemand. Heel af en toe kom je een stel oude dametjes tegen die chique thee zitten te drinken in een erkertje, verder is er niemand te bekennen. De gemiddelde prijs voor een kamer is $ 900,- per nacht voor een suite. We zien veel ‘door internet-hypes rijk geworden mannetjes’ rondlopen die er blijkbaar op kicken het personeel enorm te commanderen en soms zelfs af te blaffen. Ze rijden in onbetaalbare auto’s (soms met chauffeur) rond. Waarom hebben wij nou nooit eens een slim idee dat een gat in de markt blijkt te zijn? L
Het hotel is in de vorige eeuw al gebouwd door Van Horn, vice president van de Canadian Pacific Railways. Er hangen veel oude foto’s uit die tijd. Ze hielden ook Indianen-bijeenkomsten, een soort feestdagen waarbij alle indianen uit de omgeving werden uitgenodigd. Nog helemaal niet zolang geleden en die foto’s lijken toch al zo oud…
Na het hotel bezoek rijden we met de camper naar Bankhead, een klein stukje buiten Banff. Dit is de plaats waar van 1904 to 1922 een grote kolenmijn was (ten behoeve van de stoomtreinen) en waar nu nog een aantal indrukwekkende resten van overgebleven zijn. Door economische omstandigheden is het stadje in 1922 verlaten. Indertijd was Bankhead groter dan Banff. Nu is het een spookstadje. Echt bizar om doorheen te dwalen. Allerlei resten van oud mijn-materieel ligt er nog alsook grote bergen mijnafval. Het schijnt dat de laatst overgeblevene 100 geesten heeft moeten verdrijven hier… Niemand wilde er ook begraven worden. Van de enige persoon bij wie ze het geprobeerd hebben (het enige slachtoffer van een moordaanslag in het stadje, een Chinese immigrant zonder vrienden of familie), zijn de resten na wederopgraving toch terug naar zijn vaderland gebracht. Terug op de camping hagelt het van jewelste. Ons dagelijks wijntje gaat er goed in. Aangezien het weer weer opklaart besluiten we nog even naar Banff te lopen dwars door het bos. We verbazen ons even in een originele Indianenwinkel waar een compleet fort aan vast gebouwd is (helaas zien we veel opgezette beren, cougars en andere mooie dieren daar…) en duiken dan een pub in waar we ons even lekker laven ons rode wijnen Molsen bier (real Canadian). Het zelf koken bevalt eigenlijk prima. We maken vrij eenvoudige gerechten (kant-en-klare sauzen) maar ze zijn wel gezond omdat we overal verse groentes toevoegen. In ieder geval gezonder dan wat je hier krijgt als je uit eten gaat…

Banff

Dinsdag 2 oktober 2007

Het is weer ontiegelijk koud geweest vannacht en onze gewrichten en spieren voelen pijnlijk aan. Het lijkt wel of de winter al is begonnen hier… We hebben echter een prachtig uitzicht vanaf onze campplaats op hoge, witbesneeuwde bergtoppen. Het weer ziet er redelijk uit, zonnig!
We doen onze eerste hike, de Fenland Loop, vlakbij de Vermilion Lakes, waarvan we schitterende foto’s hebben gezien. Helaas is het weer niet al te best meer en is de asfalt weg die langs de meren loopt niet echt bijzonder. Maar dat heeft natuurlijk alles te maken met het sombere weer. De bergen zijn geheel aan het zicht onttrokken en we zien verder ook geen wildlife.
We rijden door naar Cave & Basin National Historic Site, waar zich zwavelbronnen bevinden. Het stinkt er enorm naar rotte eieren. We lopen via een asfaltweg (3 km, saai..) naar de Sundance Canyon. Hier doen we een mooie hike, langs de waterval omhoog. Omdat het voortdurend regent jengelt het liedje ‘Raindrops keep falling on my head’ (uit Butch Cassidy and the Sundance Kid) voortdurend door ons hoofd….
Maar het is een mooie hike en we zien zelfs wat wildlife; een verbaasde Korhoender (tenminste, we denken dat het dat was, moeten we nog even opzoeken). Hij blijft gewoon zitten en pas na een tijdje wandelt hij op zijn gemak weg.
Bij terugkomst op de parkeerplaats staat er ineens een grote Elk (een vrouwtje) midden op de weg. We kunnen er maar net door, want ze doet geen stap opzij. Ze maakt geluiden naar haar kuddegenoten en we kunnen er mooie filmbeelden van maken. Elks schijnen een groot probleem te vormen, vooral hier in Banff. Ze zijn erg agressief en vallen zonder aarzelen aan als ze denken hun jongen te moeten verdedigen. We zitten nu in de library, waar we kunnen internetten. Tot onze grote ontsteltenis verkopen ze hier volop Zeehonden fur, de winkels liggen er vol mee…. Dat is dan toch wel de duistere kant van de Canadezen, die enorme zeehondenslachting die ze ieder jaar weer denken te moeten volbrengen L
Vanavond koken we weer zelf, de enige manier om niet al teveel drank binnen te krijgen. Die goedkope Marguerita’s zijn te verleidelijk…

Van Kootenay NP naar Banff

Maandag 1 oktober 2007

We staan redelijk op tijd op, ontbijten stevig (we hebben constant gigantische honger, zal wel komen door al het blikvoer dat we hier eten…). We vertrekken en laten met weemoed in het hart deze mooie camping achter. Een camping waar je s’ochtends hertjes tegenkomt op weg naar het toilet! Het ligt eigenlijk in een groot dal, volledig windstil en met uitzicht (naar boven) op hoodoos. Tijdens het tanken zien we ineens een Big Horn(y) Sheep rondlopen. Totaal niet bang, hij loopt gewoon tussen de auto’s door. Rare beesten….
We rijden naar de Paint Pots, een voor Indianen heilige plaats (in het verleden). De kleurstoffen in de poelen zijn gebruikt om hun lichamen te beschilderen.
Het zijn koude, ijzerrijke bronnen die opborrelen tot kleine poelen. Begin 20e eeuw was de start van het commercieel ontginnen van de aarde om er kleurstoffen aan te onttrekken. Er staat nog wat oud mijngereedschap, verspreid over het terrein.
We rijden door. Marble Canyon is helaas gesloten vanwege een bosbrand in 2003 waardoor alle paden vernietigd zijn. We zien ineens een grijze wolf lopen. Hij kijkt ons strak aan. We stoppen de RV maar kunnen hem helaas niet fotograferen of filmen. We komen uit bij Johnstone Canyon. Een hike van 2.7 km (enkele reis) gaat dwars door de spectaculaire kloof waarbij je constant honderden meters diep naar beneden kunt kijken. Je kunt de watervallen volgen tot helemaal bovenin waar je bij een soort ‘weeping wall’ uitkomt. Een gepolijste muur waar vele stroompjes water naar beneden komen. Af en toe schijnt de zon en dan ineens zitten we weer in een sneeuwbui. Je moet hier op allerlei weertypes berekend zijn….
We rijden door tot aan Banff , waar je in de zomer (juli en augustus) moet zorgen dat je voor 14 uur binnen bent, anders heb je geen plaats meer.. . We krijgen een plekje op een soort parkeerplaats. Wel met uitzicht op prachtige bergtoppen. Het is bere(n)koud hier dus we moeten opwarmen. Gelukkig hebben we een fles whisky gekocht waar dat erg goed mee lukt!
We vinden een smal bospaadje naar beneden, naar het dorp. In een voortuin zien we ineens een groot hert aan de heg eten. Totaal niet bang, volgens de buurvrouw zit hij hier dagelijks. Raar…
We eten bij Earls. Echt een aanrader. De Marguerita’s zijn maar 4 Australische dollars op maandagavond (boffen wij even..). We eten iets Indiaas (Kip Corma?), erg lekker en leuke, humoristische bediening. We drinken een grote bak koffie bij Starbucks. Het bospad terug is pikkedonker. Gelukkig hebben we 2 zaklampjes bij ons..

Radium Hot Springs

Zondag 30 september 2007

We slapen flink uit, we zijn erg moe. Waarschijnlijk is het toch ‘heavy traveling’ geweest afelopen weken. Het is weer mooi weer, net als gisteren. Wel koud…
We zien wat hertjes (moeder met 2 jongen) op de camping rondscharrelen. Het is echt een paradijs hier! We doen wat boodschappen in het dorpje, dat verder niets voorstelt. Maar de supermarkt is open op zondag, daar kan Nederland een voorbeeld aan nemen!
We doen een mooie hike vanaf de camping door het bos omhoog en langs de Sinclair Falls (niet van Bonny..) naar de Radium Hot Springs. Onderweg zien we een ‘big horn sheep’ mannetje lopen. Hij rent met gemak verticale hellingen op, ongelofelijk…
De hotsprings zijn heerlijk. Het radio-actieve water van 40 graden Celcius heeft een verkwikkende uitwerking. Gelukkig is de mate van radio-activiteit net zo laag als wat de lichtgevende wijzers van je horloge uitstralen. Het is een soort buitenzwembad, waar je lekker wat kan rondzwemmen. Er zijn ook koude baden maar dat zien we nu even niet zitten vanwege de koude buitentemperatuur.
De Zinfandel Rose (de enige druivensoort die ze hier kennen..) gaat er weer lekker in.